Takiego pogrzebu nie było od lat. W Lublinie razem pochowano 23 osoby
Taki pogrzeb zdarza się średnio raz na trzy lata. W piątek 10 kwietnia na cmentarzu na Majdanku w Lublinie pochowano razem 23 osoby. Wszystkich łączyło jedno: przekazali swoje ciała nauce.
Pogrzeb, który zdarza się raz na kilka lat
Pogrzeb taki jak ten zdarza się średnio raz na trzy lata. Biorą w nim udział nie tylko rodziny zmarłych, ale także społeczność akademicka. Wszystko dlatego, że żegnane osoby oddały swoje ciała nauce, by nawet po śmierci pomagać innym.
Pochowane w piątek osoby za życia zdecydowały, że chcą, by po śmierci ich ciała trafiły na uczelnie medyczne. Dzięki temu przyszli lekarze mogą uczyć się anatomii w najbardziej realistyczny sposób.
To niezwykły akt dobroci. Można uczyć się z książek czy aplikacji 3D, ale nic nie zastąpi kontaktu z prawdziwym ciałem człowieka — powiedział prof. Jacek Baj z Uniwersytetu Medycznego w Lublinie.
Oddali ciała nauce
Dla bliskich często jest to trudne. Decyzja o oddaniu ciała nauce zrywa z tradycją, a świadomość, że ciało bliskiej osoby jest wykorzystywane do nauki, dla wielu jest trudna do przetworzenia. Trzeba jednak pamiętać, że to świadoma decyzja, która ma na celu większe dobro. Studenci uczą się na prawdziwym ciele, a nie na fantomach, co lepiej przygotowuje ich do zawodu.
Mąż chciał, żeby jego ciało służyło innym. Ja też jestem donatorem. Podobnie zdecydowała inna z uczestniczek uroczystości – mówiła w Radiu Lublin Albina Kozłowska, wdowa po profesorze UMCS.
Jak można oddać ciało nauce?
Od 2007 roku w Lublinie na listę donatorów wpisało się ponad 400 osób. Często są to lekarze czy pielęgniarki, którzy są najbardziej świadomi tego, jak potrzebna jest to decyzja, ale zdarzają się osoby z zupełnie innych środowisk, w tym nawet ksiądz.
Aby oddać ciało nauce, trzeba za życia podpisać akt donacji z wybraną uczelnią medyczną. Procedura wymaga pełnoletności, świadomej decyzji oraz notarialnego poświadczenia oświadczenia woli. Ciała trafiają do zakładów anatomii, gdzie są wykorzystywane do zajęć i badań. Po zakończeniu procesu naukowego, który trwa zwykle od 2 do 5 lat, organizowany jest wspólny pogrzeb, którego koszt pokrywa zwykle uczelnia.
